PAROCHIES

VOERENDAAL


UITVAART
  Trees Savelsbergh, zaterdag 27 augustus 14 uur Kunrade
 

 

OOGSTDANKFEEST

De organisatoren en de vele vrijwilligers kijken terug op een zeer geslaagd feest! Velen hebben genoten van de gastvrijheid in hoeve ten Hove! Thans wordt er opgeruimd. Foto's volgen nog.


 

BISDOMDAG
HIER kunt U zich opgeven voor de bisdomdag op 15 oktober in Rolduc


 


ZATERDAG 27 AUGUSTUS 18 UUR
Eucharistie in Kunrade
Communiedienst in de Laurentius

 











KINDERKERK VOERENDAAL
Volg haar op
Facebook!

 

 

 

 

   

KERK KUNRADE
De plannen die gemaakt zijn voor de huiskamer-XL, waarin de kerk van Kunrade een rol speelt, krijgen nog wat tijd om te 'rijpen'. Ze zullen pas later dit jaar op de agenda van gemeenteeraad worden geplaatst. De dagkapel met beide hallen blijft daarin exclusief voor de eredienst beschikbaar.  Hier kunt u het plan bekijken!
 

 



KIEZEN
Na anderhalf jaar zeuren, een jaar lang huiswerk maken en een zeven voor rekenen, was het eindelijk zover. Babet mocht een hondje gaan uitzoeken in het dierenasiel. Terwijl ze mamma stevig vasthield, liep ze langs de kooien met stille en blaffende honden. Ze waren er in alle kleuren en maten. Dit is Falco’, zei de vrouw die hen rondleidde. ‘Een terriër, vier jaar oud.’ Falco keek met een schuine blik en omhooggestoken oren naar Babet. ‘En dit is Balou, een soort dog. Hij wordt wel 60 centimeter groot. Nog niet zindelijk.’ Balou keek Babet aan met een intens verdrietige blik; de oren hingen treurig naar beneden. ‘Dit is Sjaak.’ Sjaak had een verkreukeld gezicht en propperige oortjes. Hij blafte hard en diep. Er volgden nog twintig andere honden. De keuze werd steeds moeilijker. Mamma dacht, waren we er maar niet aan begonnen. De ene hond was niet gecastreerd, de ander kon niet tegen katten; een derde moest nog zindelijk worden gemaakt en een vierde kon niet alleen thuis blijven. ‘Dat wordt wel moeilijk, hè?’, zuchtte moeder. ‘Helemaal niet!’, riep Babet. ‘Ik wil Rakker!’ ‘Wie is Rakker?’ Babet trok moeder aan haar hand terug in de gang. Daar zat Rakker, amper 20 centimeter hoog en een beetje angstig afwachtend in de verste hoek. Hij was heel pluizig en zijn vriendelijke oogjes keken door de dikke vacht. Hij bewoog zijn hoofd alsof hij wilde vragen: vind je me lief? ‘Ja die is lief!’, riep mamma. En dat het geen rashond was, en blafte naar voorbijgangers en een bewerkelijke vacht had, dat deerde niet. Rakker was vriendelijk, daar kwam het op aan.

     

OOGSTDANKFEEST 2016

003
004
12
18
31